پـیـچ و خـم بـنـفـشـه ز خـــــــــط سـیـاه تـــو
ای شــاخ گـل شــکـســتــه طـــرف کـلـاه تــو

در سـایـه گـلـی کـه بـود
خــــــــوابــگـاه تـــــو
بـــوی گــل از ادب نــکــنــد پـــای خـــــود دراز

خـطی که
گشت هـــــاله رخـسـار ماه تــــــو
از پــیـچ و تــاب حــلــقــه کــنـد نـام
آفــتــــاب

پـیچـد بـه هر دلی که خــــــط دل سیاه تـــــو
خون
همچو نافه در جگرش مشک می شود

افـتـاد چـشـم هر که بـه طــــــرف کلاه تــــــو
دیـگـر شـکـسـتــه دل خــود را
نـکـرد راســت

هر چاک
سینه ای که شود شـــاهـــراه تــــو
در چـشـم اهـل دیـد، خـیـابـان جـنـت اسـت

امـروز هر
دلـی کـه نـشـد خـاک راه تـــــــــــو
فـردا چــه خــاکـهـای نـدامـت بــه ســـر کـنـد

یک حـلقـه چـشـم شـوخ ز دام
نگــــاه تـــــو
دل چـون جـهد ز بـند تـو بـیدادگر، که هست

صائب که بـاخت نقد جـوانی بـه راه تـــــــــو
بـــا قــامــت
خــمــیــده ازیــن در کــجــا رود؟